Equador 1

Zo, nu zitten we inmiddels alweer een week in Equador! San dr mobiel heeft trouwens geen bereik hier tussen de bergen, ik geloof zelfs niet in heel Equador, dus: mailen! 

Maar we waren gebleven bij Buenos Aires, 24 uur in de bus gezeten naar Santiago, weer het stuk tussen Mendoza en Santiago gedaan, en weer was het fantastisch! Zelfs uit de bus konden we erg mooie foto´s maken. Het hoogtepunt was toch wel weer het zigzagweggetje, we hebben er nu een mooie foto van.

In Santiago een redelijk sjiek hotel genomen en erg lekker gegeten in een leuk restaurantje, ossehaas met Roquefort saus en alltime favorite van Sandra, ossehaas met champignonsaus. En een lekker Chileens wijntje erbij natuurlijk.

Volgende dag naar Quito vliegen, wij dachten 5 uur lang, maar het was wel 7 uur. Wij waren dus wel moe, na 24 uur in een bus en dan dat vliegtuig. En ook omdat Quito op 2800 meter ligt waarschijnlijk een beetje hoogteziekte. Dus we hebben de eerste twee dagen rustig aan gedaan, the Old Town bezocht die volstaat met coloniale gebouwen, door Unesco beschermd dus goed onderhouden, heel mooi. Overal staat politie in alle mogelijke soorten uniformen, althans in de old town en ook in the new town, waar wij in Hostel el Taxo zaten (niet echt veel soeps). Dat is ook in de wijk waar de meeste backpackers zitten. En in bijna alle winkels staat bewaking, met hele grote pistolen of van die Riot-guns. Dan voel je je toch niet zo heel veilig... We hebben dus niet zo heel veel gedaan, wel lekker gegeten. De eerste dag in the red hot chili pepper, erg goede enchilada! De volgende dag wilden we er weer heen, maar de keuken was al gesloten, het was pas half 11! Dus wij naar de mexicaan ernaast, waar bij Sandra ineens het zweet uitbrak, die werd helemaal niet lekker. We hadden net een raar drankje gekregen, maar daar lag t niet aan want ik had nergens last van. Beetje hoogteziekte dus ofzo. Gelukkig voelden we ons de volgende dag wel weer een beetje uitgerust. Sandra heeft een nieuwe broek gekocht en ze heeft zelf de zoom er in gemaakt! En ´s-avonds lekker thais gegeten! Daarna nog een kroegje in, waar een local zichzelf erg goed vond zingen met een cassette bandje mee en zn elektrische gitaar. We gingen maar op tijd naar bed.

De bus genomen naar Baסos! Erg grappig, de bus was leeg, maar onderweg werden er net zoveel mensen (soms al rijdend) opgepikt, tot de bus vol was. Een gesprekje gehad met een Equadoriaan, die frans(?) sprak, dus konden we een beetje mee kletsen. Hij was muzikant en heeft een keer opgetreden tijdens koninginnedag in Nederland en woonde dichtbij Baסos en stamde af van de Inca´s. Het laatste uurtje was erg mooi door de bergen, weer heel anders dan in Andes (Andes dan in de anders?!) omdat het heel groen was. En onderweg de Cotopaxi gezien, een vulkaan van meer dan 5000 meter. Zie fotos.

Baסos is een erg leuk, redelijk toeristisch, stadje. Het ligt onderaan de vulkaan Tungurahaua, die in 1999 weer actief is geworden, maar er zijn sinsdien geen grote uitbarstingen geweest. We hadden een erg leuk en goed hostel gevonden, met een dakterras. Sochtend s was het echt smullen van zelfgemaakt brood, scrambled eggs, scone en een plak cake! Er zijn twee heetwaterbaden/hotsprings bij het stadje, waar je kan baden, en we hebben ze allebei gezien, maar ze zaten echt overvol en erg hygienisch zag t er ook niet uit, dus er maar niet ingegaan! Onderweg ernaartoe kwamen we twee nederlanders tegen, Marieke en Gerwin uit Eindhoven en zij gingen de volgende dag canoying, dat is abseilen vanaf een waterval. Dat leek ons ook wel leuk dus hebben we ons gemeld bij t reisbureau. Snacht begon t echt heel erg hard te regenen, dus we waren wel een beetje benauwd omdat de waterval wel veel water zou hebben. Volgende dag met zn vieren, en een equadoriaan die engels sprak en een gids mee naar de waterval Cascade de San Jorge. Eerst 45 minuten omhoog lopen, viel al niet mee, zwetend kwamen we bij een watervalletje van 5 meter hoog, gekleed in wetsuit, regenjackje, helmpje en allstars. De gids heeft ons in een minuutje de principes uitgelegd van abseilen en daar gingen we dan! Wel even eng maar al snel hadden we t wel onder knie. We zijn de waterval naar beneden gevolgd, en de stukken om te abeilen werden steeds langer! En moeilijker, bij de tweede moesten we zelfs een overhang maken, waarna je dus aan alleen aan je touw bungelde! En niets geen zekering aan een ijzerdraad ofzo hoor! Toen kwam de grote waterval; 60 meter hoog! Met ietswat knikkende knieen hebben we die gedaan, Sandra had t wel ff moeilijk, Marieke haakte af en ging lopen. Ondertussen waren we wel moe en koud geworden, t regende wel vaak, en hoewel t redelijk warm was door de wetsuit, ging je t op den duur wel koud krijgen.

Tot slot konden we nog kiezen: een waterval van 45 meter, of 75 meter, of allebei...

We zijn maar naar alleen die van 75 meter gegaan, Sandra keek dan wel of ze die ook wilde doen, ik wilde wel!   

Nadat de touwen weer vastzaten, duurde het erg lang voordat onze vertaler beneden was en werd ik wel ff beetje zenuwachtig. Het bleek dat hij de rechterkant van de waterval had genomen en die had ie nu juist niet moeten nemen omdat je dan bungelt terwijl je heel veel water over je heen krijgt. Maar ja, toen moest ik dus, en na 15 meter slingerde ik ook naar rechts... Daar hang je dan, je wil eigenlijk wel weer terug maar dat gaat niet zomaar natuurlijk en die waterval ging bijna loodrecht naar beneden, nog 60 meter te gaan en je bent inmiddels wel moe. Toch maar doorgaan en gelukkig kon ik wat later naar links klimmen en ging het wel goed. Beneden was ik erg trots op mezelf maar doe dit toch maar niet meer, althans niet zo hoog en stijl. De anderen deden de 75 meter maar niet en ik gaf ze groot gelijk. Maar toen moesten ze wel naar beneden nog, heel stijl, soms met touwen langs de modderige helling af.

Ik werd wel ongerust, maar toen kwamen ze en ze zagen er erg modderig uit.

Uiteindelijk wel een topdagje gehad, bedankt Gerwin en Marieke! Savonds nog lekker met ze gegeten in the Fireplace en biertjes gedronken op het dakterras en daarna als een blok in slaap gevallen.

Kreunend met spierpijn en klein katertje ontbeten, en afscheid van Gerwin en Marieke genomen, zij gingen weer naar huis. Wij hadden ons gelijk ook maar aangemeld voor t raften, dus weer wetsuit aan en met drie boten de rivier de Pastaza op, t was een groep van een stuk of tien mensen. Onderweg waren stukken berg afgebrokkeld en op de weg gevallen door de regen, niet zo´n fijn idee om een rotsblok op je bus te krijgen...en in de tunnels kreeg je af en toe een plens water over de bus heen, lijkt mij ook niet helemaal de bedoeling in een tunnel??!!

Op de afmeerplek aangekomen, de gidsen waren erg stoere mannen maar wel grappig, en na instructie de rivier op die erg snel stroomde, na al de regen de afgelopen dagen. Maar dat was goed zeiden de gidsen. Wij zaten met twee australische meisjes in de boot en t eerste stukje ging wel, maar soms waren de golven echt heel groot, wel twee meter en daarna kwam er dan nog zo´n golf, we zijn gelukkig niet omgeslagen, maar de andere boten wel en een meisje zat onder boot klem, best eng! Nou ja dat vond Sandra ;). Na drie uurtjes gingen we weer naar de kant, daarna lunchen bij mama Rosita, een eenvoudig maar lekker soepje en rijst met vlees en groenten.

Smiddags nog op een vierwielmotor -hoe heet zon ding- met Sandra achterop naar boven gereden omdat we de vulkaan wilden zien. We waren alleen vergeten dat het zo hoog ook koud is, en we hadden alleen tshirt aan dus wij kregen het erg koud! Snel foto gemaakt, je kon t niet zo goed zien en weer snel terug. Savonds zonder eten gaan slapen, we waren erg moe. Vandaag met allebei vreselijke spierpijn de bus genomen naar Riobambo, waar we nu dus zitten te tiepen in t internet cafe nadat we ingecheckt zijn in hotel Tren el Dorado. De weg hier naar toe was pas 4 maanden open, nadat ie in 2002 ofzo was gesloten. We zagen dan ook grote bergen modder (en/of as??) die van de weg waren geveegd en er waren een paar hele smalle bruggetjes gemaakt bij stukken weg die waren weggeslagen. T was weer een leuk mooi ritje langs een rivier en onze jonge chauffeur, door de bijrijder loco genoemd, gaf flink gas.  

Vrijdag gaan we op t dak van een trein- Tren El Dorado-, door The Devils Nose. Zo noemen ze het laatste stuk van de treinreis die dus met haarspeldbochten van een berg naar beneden gaat en weer omhoog! Zijn benieuwd!!!!

Cin weet niet of je mijn laatste mail nog gehad hebt en of je volgende week nog moet werken, dus je mail nog leest. In ieder geval een hele fijne vakantie en geniet net zoals ons!!!!!!!

Dikke kus

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer