Indonesie 2

Hello Mister! Hello Miss!

Zo, alweer 6 dagen in Indonesie, dat is wel even anders dan Australie! Vanuit Jakarta hebben we de trein genomen naar Surabaya (ligt in het noorden van Java). In Jakarta in een simpel hostel gezeten op Jalan Jaksa, waar de meeste backpackers hostals zitten, we hebben daar ongeveer 4 andere buitenlanders gezien. En die troffen we stomdronken met 20 grote flessen Bintang op tafel aan; om 10 uur sochtends! Waren de heel nacht doorgegaan waarschijnlijk. Beetje sleazy allemaal. Savonds hebben we nog heerlijk sate gegeten, dat was echt, echt, echt, genieten! We kregen de stokjes op een roostertje met een houtskooltje er in, heel leuk. In Jakarta wil je verder niet zijn, het is een stad van 8 miljoen mensen, erg veel smog, na een dag kan je zo het zwart van je vel vegen. De wegen waren dan ook een chaos van auto's, motors, brommers en becak's (fietstaxis oftewel riksjas). De straat oversteken is eigenlijk onmogelijk, maar met veel moed (soort zelfmoordactie) is het ons toch een paar keer gelukt.   

De trein was business class, dat was wel even duurder dan economy, maar we waren wel blij dat we die hadden genomen, want toen we op het station Gambir stonden te wachten kwamen er treinen langs die zo propvol zaten dat de mensen op het dak zaten en er nog net aanhingen!! Niet dat onze trein zo bijzonder was, er liepen zo af en toe wat kakkerlakken langs, maar je had wel een plek voor jezelf. Na 10 uur kwamen we aan in Surabaya en na 2 dure (nou ja 5 euro) taxis (die deden of ze het niet kenden, of het echt niet wisten) hadden we een plekje gevonden. Surabaya is ook een grote stad van 2 miljoen mensen ofzo, niet bijzonder, iets minder smog. Met een taxi weer naar het vliegveld en naar Makassar gevlogen, en op het vliegveld kletsten we met een jongen met een imposant uniform van de marine aan, howel hij nog op de academie in Surabaya zat. Yasmin heette hij, en hij was in Nederland geweest vorig jaar tijdens sail Amsterdam en om een indonesisch oorlogschip dat in Vlissingen werd gebouwd, te bekijken. Hij sprak goed engels gelukkig en hij vertelde dat hij voor drie dagen naar zijn ouders in Makassar ging want zijn broer ging trouwen. Hij was het niet eens met de bruiloft (waarom weten we niet) maar zijn moeder vond dat zijn broer moest trouwen. En voor we het wisten waren we uitgenodigd op de bruiloft de volgende dag!!!

Dat gaf ons wel wat problemen, we moesten een kado hebben natuurlijk en wat moesten we aantrekken??? Up to you, zei Yasmin, daar hadden we ook niet veel aan. Snel een hotel zoeken en na er drie gezien te hebben (1 vol, 1 bestond niet meer), met de fietstaxi uiteindelijk maar een redelijk dure genomen. Sochtends was echt een ramp, we waren nog moe maar moesten snel een kadootje zoeken, naar een shopping mall met fietstaxis, en we moesten Yasmin nog bellen en onze netste kleren zoeken, en nog met een taxi naar het adres, wat de taxi niet kende, dus onderweg maar weer bellen naar Yasmin. Eindelijk aangekomen, in een erg armoedige wijk, over een soort paadje -het leek wel een vuilnisbelt-, naar het huis van Yasmin zn ouders, echt midden in een sloppenwijk. Daar hadden ze voor hun huis een podium gemaakt met stoeltjes er voor en werd er keihard muziek gespeeld. De hele wijk kwam naar ons kijken, want het was blijkbaar nogal bijzonder (ik hoop dat ze vereerd waren) dat er buitenlanders op de bruiloft waren. Het bruidspaar was traditioneel gekleed, de bruid met witte make-up en prachtige jurk. Ons  kado ( een waterkan met glazen) werd niet uitgepakt, (dus we hadden net zo goed een baksteen kunnen inpakken, nee grapje).  Yasmin en zijn drie broers waren in hetzelfde gouden shirt en zijn vier zussen in een ander zelfde shirt. Fotos volgen nog, deze computer is echt te langzaam. We kregen lekker eten met rijst en later mochten we naar binnen in het spaarzaam ingerichte huis en daar kregen we weer heel veel zoet eten voorgeschoteld, het meeste een soort pudding-stukjes, of met veel gelatine. Nog gepraat met het broertje van vijftien die echt heel goed engels sprak en bijzonder wijs overkwam. Na twee uurtjes moesten we weer weg om onze tassen bij het hotel te halen, en weer aangestaard door de hele buurt namen we een busje terug naar Makassar. Een hele ervaring, was wel uniek om mee te maken. Inmiddels zitten we alweer in Rantepao, miden in Tana Torajo gebied, waar we na een bus van 10 uur zijn aangekomen.

Groetjes, Sandra en Jurgen 

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer