Indonesie 3

Hello Mister\Miss!!!

We kwamen laat aan in Rantepao, waar we een becak namen (een motortaxi waar je met zn tweeen voorin kan zitten -indonesiers met zn drieen of vieren-). Het hek was alleen dicht, dus wat nu? Er kwam een mannetje aanlopen die gelukkig wat engels praatte en hij klom over het hek om de eigenaar wakker te maken. Hij had nog plek en we slapen nu al 4 nachtjes in Wisma Tenggo Situru, een houten bungalowtje (wel vast aan andere gebouwen) met een mooie veranda met bamboo meubeltjes. Ik ging eens even lekker zitten en gelijk brak er een houtje in de stoel. Niet echt berekend op zware buitenlanders!

De volgende dag hebben we niet veel gedaan, beetje rondgehangen en uitgerust. En gekeken hoe de badkamer werkt, want daar staat een Mandi in, dat is een grote bak water met een scheplepel erbij. Daar moet je je dus mee douchen, dat is even oefenen. Verder is een hurkwc, niet zo fris en de indonesiers gebruiken geen toiletpapier, maar hun linkerhand!!! Met je linkerhand moet je dus ook niet eten, of iets aangeven want dat vinden ze vies. Dus wij gebruiken nu dus ook onze linkerhand, ja je moet je toch aanpassen. 

Als eerste even wat info over de Tana Toraja. De Toraja staan bekend om hun uitgebreide ceremonies en dan vooral voor de begrafenissen. Deze is niet zoals bij ons zodra de persoon overleden is maar kan makkelijk maanden of soms zelfs jaren later zijn. Zodra de persoon overleden is wordt hij dmv een injectie geconserveerd en ingepakt in soort van matten, dat is de eerste begrafenis. Dan wordt hij of zij in huis gehouden totdat de familie genoeg tijd heeft gehad om te sparen en alles te regelen voor de tweede begrafenis, wat dus de ceremonie is en deze kan 3 of 5 of bij hele rijke mensen zelfs 7 dagen duren. De ceremonie bestaat voornamelijk uit het offeren van dieren zodat deze zielen de ziel van de overledene kunnen helpen met zijn/haar reis naar de "hemel". Na de ceremonie worden de kisten begraven in uitgeholde rotsen, opgehangen aan bergen of zoals met kleine baby's in uitgeholde bomen. Na al deze info zelf te hebben gelezen en gehoord zijn wij onze tocht begonnen, op zoek naar graven en natuurlijk traditionele huizen en dorpen.

Op zondag zijn we naar Batutumungo gegaan met een bemo, dat is een auto waar iedereen goedkoop mee kan reizen, waar we een wandeling konden maken van ongeveer 5 km.

In sommige rotsen waren vierkante graven gemaakt, met soms een foto van de overledene en vaak een pakje sigaretten of een flesje water erbij.

Overal stonden mooie Tongkonan, dat is het huis van de Toraja, en vaak staan er ook rijstschuren bij in dezelfde vorm maar dan iets kleiner. Helaas hebben we nog steeds geen snelle computer gevonden, anders konden we de fotos laten zien. Maar als je met www.google.com "Toraja house"  invult, en dan klikt op afbeeldingen (of images) dan kan je ze ook wel zien. Een man vroeg of we wat koffie wilden drinken en we liepen met hem mee naar het Tongkonan huis, waar we Toraja koffie dronken (ik merkte niet echt verschil). Een horde kinderen was erg nieuwsgierig en vroegen gula-gula, dat is snoep in Toraja-taal, en die hadden we bij ons. Alle kinderen blij! Hij vroeg ook of we even binnen wilden kijken en dat wilden we graag, we waren erg benieuwd. Na een trapje opgelopen te hebben kwamen we in twee kleine ruimtes en we liepen naar de achterste ruimte. Lag daar een (ingepakt) lijk!

Wij schrokken ons werkelijk een ongeluk, maar wilden het niet laten blijken omdat we hem dan misschien beledigden. We wisten dat je er wel een foto van mocht maken, want tot de tweede begrafenis is degene nog niet echt "dood". Tussen haakjes want de Toraja geloven in reincarnatie. Het lag er al een jaar, omdat ze eerst wachten op de juiste tijd en tot ze genoeg gespaard hebben voor de tweede begrafenis, want dat is een heel erg dure zaak. Maar om nu een jaar naast een lijk te slapen...Er sliepen vijf mensen in de twee ruimtes, dus sommigen echt naast het lijk.

Toen we van de schrik waren bekomen liet hij ons ook nog in de buurt een rotswand en een boom zien waar babys in liggen begraven, het was een stukje van de weg af in een donkere omgeving; erg sfeervol. Erg indrukwekkend! Toen moesten we nog mee naar de werkplaats waar allerlei Toraja-art werd gemaakt, en daar hebben we een Tau Tau beeldje gekocht, heel mooi. Die  beeldjes worden op sommige plekken, op een soort kleine balconnetjes voor het graf geplaatst als weerspiegeling van de overledene.

We gingen verder op onze wandeling, ondertussen snoep uitdelend aan kinderen, we leken sinterklaas wel. Het was erg warm en we hadden geen zonnebrand gebruikt omdat het best wel een beetje bewolkt was. Dus savonds was in ieder geval Sandra knalrood. En last van onze benen, want het was allemaal bergaf lopen. Savonds hebben we in restaurant Mambo heerlijk rode nasi goreng gegeten en sate ajam.  

Maandag hebben we eerst lekker uitgeslapen en daarna weer een kleine wandeling gemaakt want we hadden spierpijn. Bij Lemo waren graven met Tau Tau, het was mooi maar niet zo heel bijzonder als de vorige dag. De Tau tau die we zagen waren gerenoveerd, dus ze zagen er als nieuw uit. Savonds hebben we in de winkel in rantepao ook nog twee tau tau gekocht, deze waren nog mooier, een oud mannetje en een oud vrouwtje. 

En nee we gebruiken niet onze linkerhand, maar gewoon wc papier hoor!

Maandagavond werden we aangesproken door een gids of we vandaag (dinsdag) graag naar een begrafenis ceremonie zouden willen. Eigenlijk hadden we al een busticket geboekt voor dinsdagochtend naar Tetena, maar ja dat was toch eigenlijk wel waarvoor we hier waren gekomen, dus tuurlijk wilden we dat!!!! Ons ticket

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer