Indonesie 7

Hallo allemaal, we lopen een beetje achter maar nu kunnen we eindelijk weer een beetje internetten. We waren in Sulawesie, en inmiddels zitten we weer in Kalimantan, het indonesische gedeelte van Borneo. Maar vanuit Sulawesie zijn we gevlogen naar Bali, waar Eva en Yasmine al waren aangekomen. Wat wij al wisten, maar
Yasmine nog niet, dat Eva een superdeluxe villa had geregeld voor drie dagen! En dat Eva haar ten huwelijk ging vragen! Maar dat had ze al gedaan toen we waren aangekomen en eigenlijk zouden ze de eerste nacht zonder ons zijn, maar Yasmine stond erop dat we onmiddelijk moesten komen. Toen werden we gehaald door de chauffeur van de villa. Daar aangekomen (wij nog in onze vieze kloffie), wachtten een stralende Eva en Yasmine. Onze persoonlijke butler zei later dat dat hij dacht dat er iets niet klopte omdat toen Yasmine de villa zag, vol verbijstering was. Het was ook wel een hele mooie villa en dat is nog zacht uitgedrukt (ik hoop dat het lukt de fotos op de site te zetten). Yasmine heeft ja gezegd en een heel mooie ring gekregen maar wanneer ze gaan trouwen weten ze nog niet. We hadden een eigen kok en chauffeur, geweldige kamers, mooie badkamer en het uitzicht was helemaal geweldig. De villa stond vlakbij een klif dus we konden zo naar de (hoge) golven kijken. Van de chauffeur hebben we geen gebruik gemaakt want we hebben ons drie dagen prima vermaakt bij het zwembad. Het was wel een beetje raar want de kok maakte ons eten klaar in onze eigen keuken en verder liep er nog allerlei ander personeel rond door het huisje, maar daar wen je toch ook snel aan! Daar kunnen we wel aan wennen!  Sochtends en savonds kwam er een troep apen door onze tuin! Met spijt moesten we afscheid nemen van ons huisje, op naar Kalimantan!

We vlogen naar Banjarmasin en vanuit daar zijn we met een bootje naar de "floating market" gegaan, allerlei bootjes waar je sinaasappelen, meloenen, bananen en nog veel meer kon kopen. We hebben daar ontbeten met koffie en een paar donuts.
Even verder was een eiland met veel apen maar toen we aankwamen zaten er zon 100 apen op ons te wachten!!! We zijn uitgestapt en als je een paar nootjes in je hand had dan zat er binnen no time een aap op je hoofd om het uit je hand te grissen. Op Sandra zaten er op een gegeven moment drie!! Het waren langstaartmakaken en vooral de kleintjes waren erg leuk om te zien.

Daarna hebben we een trip naar het binnenland gedaan. Naar Pangkalanbun zijn we met de bus gegaan en die was echt verschrikkelijk want we moesten met ons vieren en nog twee indonesiers op de achterbank van de bus. En die chauffeur reed echt wel door, of er nou gaten, of helemaal geen weg was, maakte niet uit. We zijn echt een paar een halve meter de lucht in geslingerd en slapen ging dus echt niet. En overal waren bosbranden, al dan niet bewust aangestoken, dus er was overal smog in de lucht en soms vlogen de roetdeeltjes door de lucht.

We kwamen er aan en met een bootje zijn we naar drie kampen voor orang oetans gegaan met onze gids Majid. Al gelijk zat er onderweg een wilde orang oetan langs de kant en zaten er verder andere groepen apen aan de kant. Telkens tijdens voedertijd werden de orang oetans geroepen en langzaam kwamen er een paar naar de voederplaats waar ze dan bananen kregen. De grootste aap was er altijd het eerst en alleen vrouwtjes liet hij ook mee eten. Je moest wel op afstand blijven want soms kunnen ze agressief worden en dat wil je echt niet, hoewel ze niet zo heel groot of zwaar zijn zijn ze 7 keer zo sterk als een mens!!! We hebben een nacht op de boot geslapen, alleen onder een klamboe op het bovendek en echt geweldig lekker geslapen.

In Camp Leakey, het bekendste kamp, waren ook veel andere toeristen, beetje jammer. Op de heenweg zat het vrouwtje van de leider op ons pad en ineens had ze een zakje van Sandra's broek vast en met haar andere hand haar been!!!  Sandra werd een beetje benauwd en de gids pakte snel een tak en dreigde de aap te slaan. Uiteindelijk liet ze los. Gelukkig hebben we het op film maar helaas Sandra's gezicht niet! Opgelucht snel verder gelopen en daar was er weer een voederplaats waar een groot mannetje zat, bananen etend en zoete melk drinkend. Ook liep er een heel groot wild zwijn rond die ook wat wilde mee eten. De apen lieten hem met rust, hij was dan ook wel heel groot. Op de terugweg zat er weer een orang oetan op de weg, dus wij dachten oh oh!!

Maar dit was een andere en hij, Samson, was heel lief en op een gegeven moment kon hij je bij je pols pakken en zo verder lopen. Hij kijkt je echt aan en laat af en toe zn eten in zn mond zien (bananen), wat betekent dat ie meer eten wil. Iedereen heeft een stukje met hem gelopen en onder protest moest hij toen echt loslaten want eigenlijk mocht het niet omdat ze erg bevattelijk zijn voor ziektes en bacterien van mensen, maar deze was al erg gewend aan menselijk contact, maar officieel hadden we dit eigenlijk niet mogen doen. Wel echt een geweldige belevenis, we hebben zo veel fotos gemaakt!!! Weer met de bus terug en we zorgden er wel voor dat we niet op de achterbank terecht kwam.

Vanuit Banjamasin weer met de bus naar Samarinda gegaan, dit duurde twee nachten waarin we amper hebben geslapen. We wilden met een gids de Sungai Mahakam rivier op waar je het makkelijkst bij het Dayak-volk kon komen. Het was moeilijk om onze gids Suriyadi te bereiken maar uiteindelijk toch gelukt. Eerst 4 uur met een auto en dan nog 4 uur met een klein bootje (een wonder dat wij allemaal met onze spullen meekonden). Het had lang niet geregend en de rivier stond laag, dus soms was het even lastig. Het was wel heel mooi onderweg door de rivier, overal werd gevist en we kwamen door een groot ondiep meer waar je de kant niet meer kon zien. Grote, en mooie gekleurde vogels (kingfisher) zagen we overal en we hebben ook een krokodil gezien!! Het was geen jungle, beetje plat landschap we weten niet of dit al zo was of omdat er zoveel gekapt is. Er zijn veel mijnen op Kalimantan namelijk; goud, diamant en kolen. Uiteindelijk zijn we aangekomen in Tanjung Isuy, waar we twee nachten sliepen. Achterop brommertjes zijn we naar Mancong gegaan, waar een traditioneel longhouse was van twee verdiepingen. Vroeger woonden er soms wel 30 of 40 families bij elkaar. Gezellig zou je zeggen, maar dat gaf ook problemen met de gezondheid; huidproblemen, en als er een ziek was was gelijk iedereen ziek. Daarom waren er nu individuele huisjes gebouwd in het dorp en daar hebben we langs gelopen, en een sinaasappeltje gegeten. Weer terug hebben we na lang en hard afdingen mooie souvenirs gekocht, hoe we het allemaal moeten meenemen?? Savonds heeft onze gids het eten voor ons gemaakt; de grootste garnalen die we ooit hebben gezien, het leken meer kreeften dan garnalen!! Heel lekker!!! Daarna Yatzee gespeeld met onze gids tot het eigenlijk al laat was omdat we weer vroeg weer terug moesten. 

Weer terug naar Samarinda met het bootje en gelukkig konden we nog door de rivier, hoewel het nog steeds niet geregend had en de rivier nog ondieper was.

En zijn we weer in Samarinda, ons hotel Asia was niet zo heel best, we wachten tot ons vliegtuig ons vanmiddag naar Berau brengt en vanuit daar gaan we naar Pulau Derawan, een eiland waar we een paar dagen gaan zitten relaxen!! Waarschijnlijk is er geen internet, dus het volgende verhaal kan nog even duren. We hebben trouwens onze vluchten gewijzigd, 15 december vliegen we naar Bangkok en 2 maart weer naar huis. Maar dat duurt nog even!!!

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer